Sanrı
Reyhan Mente’nin eserleri ve dahil olduğu sanatçı kitabı için;
Zaman iskeletimin altında eziliyor.
Öylece durduğum anlarda yalnızca onun sürüp gidişini fark ediyorum.
Adım attığımda ise, hiç var olmamış bir şeyi ezdiğimi hissediyorum.
Bugünlerde, bir bedene ait ruh olmaktan vazgeçtim.
Bir zamandır bir ağacın gövdesinde kendime rastlıyorum.
Zamana ve hayata kök salıyorum.
Ruhumu doğaya döllüyorum.
Bir insan bedeninden ziyade doğayla bütünleşiyorum.
Bir sabah kuş olup göğe karışıyorum,
bir sabah toprağın altında yetişen bir filizim,
ya da okyanusun yüzeyinde ansızın açan bir çiçek.
Geçenlerde bir pencereyi aralayan rüzgârdım.
Yabancı bir evin içine süzüldüm.
Kanepede uzanmış, seksenlerinde,
çiçekli eteğinin altında incelmiş derisiyle uzanan bir kadının bedenine serildim.
Ölüm sandı beni, oysaki sadece rüzgârdım.
Süzüldüğüm pencereden, perdeleri savurarak çıktım.
Neye ait olduğumu sorgulayan,
peşim sıra sürüklenen gölgem benim.
Zaman zaman el yordamıyla yokluyorsun beni.
Bilmem, beni sürekli başka bir varlıkta duyumsuyor musun?
Son günlerde, gün batımında aynı anda beliren
bir sarı, bir pembe… o iki rengin birleştiği eşikte süzülüyorum.
Her yeni günde, neredeyse aynı saatlerde yola çıkıyorum.
Gün batımı dışında kalan tüm vakitlerdeyse, gökte asılı kalıyorum.
Penceremden dışarı baktığımda yalnız durgun hayatı görüyorum,
durduğu yerde öylece büyüyen yaşamı.
Sonra bir huzursuzluk kaplıyor içimi.
Sığamıyorum bir kabuğa, bir eve, bir yatağa…
Bir kanepenin üzerinde öylece uzanıyorum.
Bir ağaç olmadığımı fark ediyorum.
Ben, olduğum yerde yaşamı büyütemem;
çürütürüm ancak.
Doğa gibi olacaksam ancak esmeliyim bir rüzgâr gibi;
duramam bir ağaç gibi, öylece yalnız bir toprağa kök salamam.
Belki de bir rüyayım ben.
Çocukluğumdan beri gördüğüm o rüya:
Çırılçıplak ayaklarla evden çıkıyorum,
yolun yarısında fark ediyorum yalın ayak olduğumu.
Ayaklarıma ufak tefek taşlar batıyor.
Geriye dönmüyorum.
Kendimin rüyasıyım ben.
Rüyası olduğum “ben”in rengini arıyorum.
Her hikâye bir parça renk sürdü ruhuma.
Hikâyelerden sıyrılmak istiyorum.
Bugün uyandığım uykunun ve sabahın rengini arıyorum.
Çıplak bir ruhla kavuşmak istiyorum tabiatıma.
El değmemiş ruhumun özünü,
yerden, gökten, köklerimden uçan bir kuştan alayım istiyorum.
Kendimin rüyasıyım ben.
Hikâyelerden soyundum.
Rengimi arıyorum.
Belki solmuştur, belki ölmüştür rengim benim.
Belki yeniden can veririm.
Sanrı’daki fotoğraflar sanatçı Reyhan Mente’ye aittir. https://www.reyhanmente.com
leyladan 